Het is dinsdagochtend, de dag na Pasen. Ik weet niet eens waarom ik juist vandaag kijk, maar als de tekst op het computerscherm tot me doordringt, stromen er tot mijn eigen verrassing tranen over mijn wangen. Ik kom er achter dat de selectie van zij-instromers voor de leerwerktrajecten in de zorg net is afgerond. De groepen die in september starten zitten vol. En ik ben intens verdrietig. Ik wist helemaal niet dat mijn verlangen om in de zorg te gaan werken zó groot was. Maar dat het zo is, maken deze tranen me in één klap duidelijk. (meer…)
di 15 mei 2012
Het gaat mij om mensen!
Posted by Karin Beentjes under Mensen en hun verhalen
[2] Comments
di 20 mrt 2012
De hemel is vol
Posted by Karin Beentjes under Mensen en hun verhalen
[2] Comments
Het roze vilten hoedje trekt mijn aandacht. Het zit vol met buttons, speldjes, poppetjes en sleutelhangers. Verrast constateer ik dat het een man is die dit opmerkelijke hoofddeksel draagt; een man met grijze haren en een lange grijze baard. In zijn lange, bruine bontjas staat hij voor me bij het rode stoplicht. Zo van schuin achter zie ik dat hij een bord om zijn nek draagt, maar ik kan niet lezen wat erop staat.
We steken samen over en houden gelijke tred. Maar ik ben zo nieuwsgierig. Wat staat er nou op dat bord? Ik versnel mijn pas en kijk zo onopvallend mogelijk achterom. (meer…)
wo 14 mrt 2012
In de voetsporen van Franciscus
Posted by Karin Beentjes under Boeken, Inspiratie
No Comments
Dit weekend heb ik opnieuw het boek ‘Het zevenvoudige pad van Franciscus van Assisi’ van Hein Stufkens gelezen. Al jaren is Franciscus mijn grote inspiratiebron. Zijn eenvoud, dienstbaarheid, zijn oog voor de meest kwetsbaren in de samenleving en zijn overgave raken mij steeds weer. Hein Stufkens bracht de weg die Franciscus bewandelde in kaart als een ‘zevenvoudig pad’ dat ook vandaag de dag begaanbaar is, zodat ook wij in de voetsporen van Franciscus kunnen treden. Voor mij een prachtige leidraad voor een zinvol leven: (meer…)
wo 29 feb 2012
Sla plukken
Posted by Karin Beentjes under Mensen en hun verhalen
[4] Comments
Als mevrouw de Jong weer op de afdeling terug komt, laat ze vol trots een plantje zien: “Gekregen van mijn dochter.” Het is een vetplantje met kleine, stevige blaadjes. Ze zet het op de tafel in de gezamenlijke woonkeuken van de afdeling kleinschalig wonen. Mevrouw de Jong is dementerend.
Die middag is het druk in de keuken, zowel met bewoners als verzorgenden. Mevrouw de Jong is er ook. Het plantje staat voor haar. Langzaam trekt ze blaadje voor blaadje van het plantje af en legt ze op het schoteltje voor haar. Één van de verzorgenden wil ingrijpen door het plantje weg te halen, maar een ander houdt haar tegen. Ze gaat rustig naast mevrouw de Jong zitten. (meer…)
di 14 feb 2012
Lachen is besmettelijk
Posted by Karin Beentjes under Inspiratie, Teksten en gedichten
[2] Comments
Smiling is infectious; you catch it like the flu,
when someone smiled at me today, I started smiling too.
I passed around the corner and someone saw my grin,
when he smiled I realised I’d passed it on to him.
I thought about that smile, then I realised its worth,
a single smile, just like mine, could travel round the earth.
So, if you feel a smile begin, don’t leave it undetected,
let’s start an epidemic quick, and get the world infected!
ma 30 jan 2012
De liefde niet vergeten
Posted by Karin Beentjes under Mensen en hun verhalen
[2] Comments
Op 20 januari nam staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Zanten, tijdens een prachtige presentatie, het eerste exemplaar van ‘De liefde niet vergeten’ in ontvangst. Hierin vertellen partners van bewoners van verpleeghuis Westhoff in Rijswijk openhartig over de liefde van hun leven en de impact van dementie. Enerzijds als eerbetoon aan hun geliefden, anderzijds om aan anderen door te geven wat het betekent om als partner te moeten leven met dementie. Ik had de eer deze ontroerende verhalen op te mogen tekenen en ben dankbaar voor het vertrouwen dat ik van zowel wijkmanager Lydi Lieferink als van de deelnemers kreeg.
Het boek is voorzien van een persoonlijk voorwoord door Maria van der Hoeven, voorzitter van Alzheimer Nederland. Judith Keessen maakte de indrukwekkende foto’s bij de verhalen .
Het boek is nu voor iedereen verkrijgbaar via uitgeverij de Nieuwe Haagsche of via de boekwinkel en kost slechts €15,- (ISBN: 9789491168208). Ik hoop dat het boek veel mensen zal raken en dat het herkenning en steun geeft aan mensen die ook te maken hebben met dementie.
In ‘Ga schat, want je moet’ kun je lezen hoe ontroerend en soms hartverscheurend de verhalen van deze geweldige partners zijn.
di 20 dec 2011
Picknick met God
Posted by Karin Beentjes under Inspiratie, Teksten en gedichten
[4] Comments
Er was eens een kleine jongen die God wilde ontmoeten. Hij wist wel dat het een verre reis zou worden om bij God te komen, dus pakte hij zijn kleine koffer en stopte die vol met koekjes en pakjes sap. Zo ging hij op weg. Hij was nog maar langs drie grote flats gelopen, toen hij een oude vrouw zag. Ze zat op een bank in het park en staarde zo’n beetje naar de duiven.
De jongen ging naast haar zitten en deed zijn koffer open. Hij wilde wat drinken, maar toen hij net een slok wilde nemen, merkte hij dat de vrouw er hongerig uitzag. Daarom bood hij haar een koekje aan. Zij nam het dankbaar van hem aan en glimlachte naar hem. Haar glimlach was zo intens mooi, dat hij het nog eens wilde zien en daarom gaf hij haar ook een pakje sap. Opnieuw schonk zij hem haar glimlach. De jongen was helemaal verrukt.
Zo zaten ze daar die middag, ze aten en glimlachten, maar spraken geen woord.
vr 7 okt 2011
De ‘vreglap’ van de familie
Posted by Karin Beentjes under Mensen en hun verhalen
[7] Comments
Als ze de feestzaal binnen loopt, trekt ze direct alle aandacht. Haar geblondeerde haren staan met veel haarlak wijd rond haar stevig opgemaakte gezicht. Een gehaakt zalmroze hemdje verhult noch haar buik, noch haar hangende borsten. Haar witte broek van t-shirtstof schijnt door en toont een grote bedrukte onderbroek. Bep is gearriveerd op het feest van haar zus, die zeventig is geworden. Bep is net de vijfenzestig gepasseerd.
Het geroezemoes is niet van de lucht. Als één van haar zussen vraagt of ze wel een BH aan heeft, zet ze haar ‘nee’ kracht bij door één van haar borsten uit haar hemdje te wippen. Gelach en schaamte vullen de zaal. “We moeten haar opgeven voor Hotter than my daughter,”zegt één van de gasten net iets te hard. Want o, o wat een pijnlijke opmerking. (meer…)
di 30 aug 2011
Ga schat, want je moet…
Posted by Karin Beentjes under Mensen en hun verhalen
[11] Comments
In de auto op weg naar huis stromen opeens de tranen over mijn wangen. Op de radio zingt Glennis Grace het lied Afscheid. Ik heb vandaag twee mannen gesproken. Het waren emotionele gesprekken. Ze vertelden me over de liefde van hun leven en hoe moeilijk het nu voor ze is, nu hun vrouwen vanwege dementie opgenomen zijn in een verpleeghuis. De tekst die vol emotie door de auto schalt, sluit naadloos aan bij de verscheurdheid van deze mannen, bij de pijn en de machteloosheid om afscheid te moeten nemen van de persoon die je zo dierbaar was en nog altijd is. En dat raakt me diep.
“Altijd bij elkaar, m’n armen om je heen.
M’n allergrootste liefde, dat wist ik echt meteen,” zingt Glennis
De mannen vertelden me over het prille begin van hun liefde: de vonk die oversloeg op de dansschool en het bevrijdingsfeest, maar ook het lange wachten op de eerste kus, omdat dat prachtige meisje hem nog maar een kind vond. Ze vertelden me over hun jaren samen, over het geluk en de moeilijke tijden. Ze vertelden hoe bijzonder hun vrouwen waren, toen dementie nog geen onderdeel van hun leven was.
Ontroerend, ontwapenend en open.
(meer…)
vr 1 jul 2011
Een engel op de rand van de zandbak
Posted by Karin Beentjes under Mensen en hun verhalen
[18] Comments
Als er iemand is waar ik altijd blij van word, dan is het Sammie. Sam is mijn buurjongen van zeven. Hij heeft het syndroom van Angelman. Sam kan niet praten, maar weet alles duidelijk te maken. Sam is verstandelijk beperkt, maar opmerkelijk alert. De kans dat Sam zelfstandig zou kunnen lopen was erg klein, maar nu rent Sam op zijn geheel eigen manier door onze grote gemeenschappelijke binnentuin. En elke keer als ik hem zie, word ik blij en verschijnt er een grote lach op mijn gezicht. Want wat Sam vooral tot Sam maakt, is zijn brede stralende gezicht, zijn ogen die oplichten als hij je ziet en zijn enorme aanstekelijke lach.
Bijna elke middag als de zon schijnt, zit hij met zijn moeder op de rand van de zandbak, blote voeten in het zand. (meer…)